كلام - 107 سخنى است كه امام ( ع ) در يكى از روزهاى جنك صفين فرموده ( 230 . ) فرار و هزيمت شما را با چشم خود ديدم ، كناره‌گيرى شما را از صفوف خود مشاهده كردم ، ( ديدم ) جفا كاران و كوته فكران و اعراب باديه نشين شام شما را از صفوفتان كنار زدند با اين كه شما از بزرگان و سرشناسان عرب و از سران شرف هستيد . برازندگى شما در چهرهء اجتماع همچون بينى است در صورت ، و همچون كوهان بلند و عظيم است بر پشت شتران ، ( اما خوشبختانه ) به ناراحتىهاى درونم شفا بخشيديد ، چون سرانجام ديدم همانطور كه شما را هزيمت دادند ، صفوفشان را درهم شكستيد ، و آنان را از لشكرگاه خود رانديد همانطور كه آنها شما را كنار زدند ( مىديدم ) آنها را به باد تير و نيزه مىگرفتيد ، و فراريان و كشتگان دشمن همچون شتران تشنهء طرد شده‌اى كه از ورود آب بازشان دارند روى هم مىريختند . خطبه 108 از خطبه‌هاى امام ( ع ) است كه از وقايع مهم و حوادث آينده پيش‌گوئى مىكند ( 231 . ) خداوند بزرك ستايش مخصوص خداوندى است كه با آفرينش خود بر انسانها تجلى كرده و با حجت و دليل وجود خويش را بر قلبشان آشكار ساخته است . مخلوقات را بدون نياز به فكر و انديشه آفريد ، چه اين كه انديشه مخصوص كسانى است كه داراى روح و ضمير باطن باشند و او چنين نيست . علم و دانشش اعماق پرده‌هاى غيب را شكافته و به عقايد پيچيده و پنهان احاطه كرده است .